De groene oppositiepartijen kunnen de scalp van minister Jacqueline Galant (MR) aan hun riem hangen. De minister van Mobiliteit heeft haar ontslag gegeven. Ze houdt daarmee de eer aan zichzelf nadat ze twee Europese rapporten over de veiligheid op onze luchthavens had genegeerd.
...

De groene oppositiepartijen kunnen de scalp van minister Jacqueline Galant (MR) aan hun riem hangen. De minister van Mobiliteit heeft haar ontslag gegeven. Ze houdt daarmee de eer aan zichzelf nadat ze twee Europese rapporten over de veiligheid op onze luchthavens had genegeerd.Haar positie was onhoudbaar geworden omdat ze bovendien had beweerd dat ze die rapporten niet zou hebben gezien. Voor een minister die betrapt wordt op een leugen, is de beweegruimte klein. Toch zit het probleem waarvan Galant het slachtoffer werd, dieper dan het politieke spel dat nu in het parlementaire halfrond wordt gespeeld.Galant kreeg bij de start van de regering-Michel een paar loodzware dossiers op haar bord. Onder meer dat van de sanering van de noodlijdende spoorbedrijven. Als in die context de verhoudingen tussen het kabinet en de administratie Mobiliteit in het slop geraken, kunnen zulke dossiers niet op het juiste spoor geraken.De besparingsdruk en het geldgebrek zijn zo groot dat ze gecontesteerde beslissingen in de hand werken. Zo kwam Galant ook al volop in de vuurlinie toen ze overwoog uit geldgebrek bepaalde investeringen in het GEN niet door te voeren. Dat Galant nu blijkbaar extra middelen voor de verbetering van de veiligheid op de luchthaven wou afleiden naar Belgocontrol, is de spreekwoordelijke druppel die de emmer doet overlopen. Dat plan ging uiteindelijk niet door, maar Galant moest wel weg. De probleemdossiers zijn echter gebleven.