Het succes van de klimaatbetoging van het afgelopen weekend toont dat de bezorgdheid over het milieu toeneemt. Het signaal in iets tastbaars omzetten, is iets heel anders.
...

Het succes van de klimaatbetoging van het afgelopen weekend toont dat de bezorgdheid over het milieu toeneemt. Het signaal in iets tastbaars omzetten, is iets heel anders. De extra inspanningen die nodig zijn, zullen geld kosten. Dat staat haaks op de boodschap van sommige meebetogende gilets jaunes, die vooral geen hogere factuur willen. Maar het grootste struikelblok is de behoefte aan een duidelijke politieke visie, het liefst gekoppeld aan een industrieel beleid, en een volgehouden aanpak over de verkiezingen heen. België kan het zich niet permitteren soloslim te spelen, en moet met de buurlanden, en het liefst op Europees niveau, tot afspraken komen. Wanneer Nederland zou beslissen te stoppen met gaswinning, dan moet België zich op zijn minst de vraag stellen wat de toekomst is van gas in zijn energie- en klimaatsysteem. En als we, zoals de Europese Commissie bepleit, in 2050 koolstofneutraal willen zijn, zal het nochtans behoorlijk complexe energievraagstuk wellicht nog een van de eenvoudigste problemen zijn. Helaas blijkt België amper in staat intern tot afspraken te komen, laat staan dat het ernstige discussies kan voeren met buitenlandse overheden. Pas net voor de klimaatconferentie van Parijs in 2015 slaagden onze regeringen erin afspraken te maken over de lastenverdeling tijdens de periode 2013-2020, die dus al ruim twee jaar aan het lopen was.Dat de federale minister van Klimaat, Marie-Christine Marghem (MR), van haar aanwezigheid op de betoging gebruikmaakte om de zwartepiet door te schuiven naar Vlaanderen, zegt vooral veel over het gebrek aan ernstige onderhandelingen. Het klimaat verdient nochtans meer dan politieke spelletjes.