Vorige week maakte ex-premier en PS-voorzitter Elio Di Rupo een opening richting een federale regering met de N-VA. Een coalitie met de Vlaams-nationalisten was niet uitgesloten. Maar op dezelfde dag stuurde Di Rupo bij: de deur bleef dicht voor een coalitie met de N-VA. Paul Magnette, de nummer twee van de partij, bevestigde dat. De zeer vreemde communicatie van de PS-top toont de grote verdeeldheid in de partij. Paul Magnette wil een brede anti-N-VA-coalitie. "Met zowel Ecolo als PTB/PVDA in de oppositie en wij met liberalen en de N-VA in de regering is de PS in 2025 dood."

Di Rupo daarentegen meent volgens kenners van de PS dat een federale regering van socialisten, liberalen en de N-VA op termijn niet is uitgesloten. De reden? geld. De ex-premier pleitte al voor een herziening van de financieringswet, die financieel nadelig uitdraait voor Wallonië. Intussen blijkt ook de financiering van de geregionaliseerde Waalse kinderbijslag gehypothekeerd. Wallonië heeft behoefte aan middelen. Daarom zou Di Rupo tijdens de gesprekken met de neocommunisten van de PTB duidelijk hebben gemaakt dat een aantal maatregelen uit het verleden (degressieve werkloosheidsuitkeringen, strengere activering werklozen, uitsluiting van werklozen die geen baan zoeken, stringent begrotingsbeleid,...) ondanks electorale PS-beloftes "niet meer kunnen worden teruggedraaid".

Het is wachten op de bocht van Di Rupo.

Het is nu wachten tot Di Rupo een aantal sociaaleconomische en communautaire bochten neemt. Wachten tot hij met de grootste Vlaamse partij een gesprek wil voeren dat de erfenis van het beperkte herstelbeleid van de regering-Michel niet verkwanselt. Een gesprek dat een nieuwe staatshervorming voorbereidt die meer is dan geld voor Wallonië in ruil voor extra Vlaamse bevoegdheden. Dat kan een manier zijn om de N-VA aan tafel te krijgen en te werken richting sociaaleconomisch confederalisme.