Je kunt stilaan niet meer om de vele hoeraverhalen over start-ups en ondernemerschap heen. En dat is een goede zaak. Risicoavers als de gemiddelde Vlaming van nature is, mag het al een wonder heten dat zovelen de stap durven te zetten. De successen van Collibra, Guardsquare, Settlemint, Ontoforce, Sentiance, Odoo, Rombit, Destiny, iText, Playpass en vele andere bewijzen dat het kan, ook vanuit een kleine thuismarkt als België.

Toch is er aan dat ondernemend geweld een weinig besproken schaduwkantje. Zelfs in al die jaren van de Failing Forward-campagne, waarbij succesvolle ondernemers en rolmodellen een eerlijke getuigenis brengen over de vele keren vallen en opstaan, wordt het maar weinig uitgesproken. Toch is het een van de eerste verzuchtingen bij ondernemers: het is een behoorlijk eenzaam bestaan en de druk op je schouders kan toch zo zwaar wegen.

De ene is natuurlijk beter gewapend tegen stress en mentale druk dan de andere. Ik ken ook heel wat ondernemers die 's nachts helemaal niet wakker liggen van dingen als cashflow, mensen die ontslagen moeten worden, orderboekjes die trager vollopen dan gehoopt of een onverwachte bug in de software net voor de nieuwe versie wordt gelanceerd. Zij geven alles wat ze hebben tijdens hun werkuren en schudden dat van zich af als ze de deur achter zich dichttrekken. Zij leven van dag tot dag, hopend dat hun allerbeste inzet goed genoeg zal zijn. Dat is knap.

De meerderheid slaagt daar niet in en neemt de zorgen mee naar huis, ligt ervan wakker of krijgt er nachtmerries van. Nog problematischer wordt het als je weet dat er nauwelijks een vangnet is. Ziek worden is veelal zonder inkomen vallen, en in het slechtste geval je bedrijf mee ten onder zien gaan met de sociale drama's die daarbij horen. Als ik me hoogst uitzonderlijk eens laat zien bij de huisarts, weet die al hoe laat het is. Compleet oververmoeid en overspannen, hartkloppingen midden in de nacht en al maanden de fysieke klachten genegeerd. Zijn laconieke antwoord luidt elke keer: "Een ziektebriefje hoeft niet zeker, Karen?" Symptomen bestrijden, oplappen en weer voortdoen is de enige optie. En proberen je heel langzaam uit die diepe sloten modder omhoog te werken.

Voorkom de eenzaamheid aan de top.

Dat lukt mij meestal wel. Een mens blijkt veerkrachtiger dan je zou denken. Maar ik kan rekenen op een warm vangnet thuis. Als ik niet meer voor mezelf kan zorgen, wordt voor mij gezorgd. Omdat ik het geluk heb mijn leven te delen met een andere ondernemer en een uitstekende coach, leer ik mijn leven zo in te richten dat ik me vooral kan toeleggen op professionele uitdagingen die me energie geven, die me voortstuwen. Ik heb iemand die me uitdaagt, ter discussie stelt, me uit mijn comfortzone duwt maar me tegelijk een bijzonder veilig gevoel geeft.

Dat is de sleutel tot succesvol ondernemerschap. Een coach, zoals de topsporters er eentje hebben. Iemand die je naar het uiterste van jezelf kan stuwen. Het aanscherpen van je technische vaardigheden leer je elders wel, maar die ene persoon die je op de toppen van je tenen zet, die je vertrouwt als je je in de dieperik stort, aan wie je wilt tonen wat je kan, die maakt het verschil.

Onderzoek heeft al meermaals aangetoond dat bedrijven met meerdere oprichters succesvoller zijn dan bedrijven met één oprichter. Vanuit het vertrouwen in dat team delen ze het gewicht, de verantwoordelijkheid en nemen ze samen beslissingen. Zulke teams van medeoprichters lachen weleens dat ze elkaar beter kennen en elkaar meer toevertrouwen dan hun levenspartners. Anderen vinden net als ik dat anker aan het thuisfront, sommigen vinden hun klankbord bij de vrienden of bij andere ondernemers. Nog anderen vinden een professionele coach, een mentor. Daar is niks mis mee. In onze cultuur lijkt het wel vies om 'iemand nodig te hebben', om je te laten helpen door professionals. Op de topsport na tenminste, daar vinden we dat heel gewoon. Ik kan alleen maar aanbevelen naar je topcoach op zoek te gaan - ondernemer of niet - want gedeelde smart is halve smart en gedeeld geluk telt dubbel.