Het is misschien iets te kort door de bocht, maar kom. In dit land zijn er twee jaarlijkse verkiezingen die er echt toe doen. De Gouden Schoen van Het Laatste Nieuws en de Manager van het Jaar van Trends. De eerste bekroont de allerbeste in België in de belangrijkste bijzaak ter wereld. De tweede bekroont de allerbeste in België in een belangrijke hoofdzaak: ondernemerschap. Vaak onderschat, soms misprijzend bekeken, maar zonder meer hét fundament van een welvarende samenleving.

Zowel de Gouden Schoen als de Manager van het Jaar is uniek in zijn genre. Ze worden wel eens gekopieerd, maar geen enkele ersatz-uitreiking kan tippen aan het origineel. Dat heeft met uitstraling, traditie en zelfs met mythevorming te maken. Bekijk de erelijst. U denkt aan Rik Coppens, Paul Van Himst of Jan Ceulemans? Dan zeg ik: Luc Bertrand, John Cordier en Jo Colruyt. En recenter: Vincent Kompany, Axel Witsel en Hans Vanaken? Dan zeg ik: Hans Bourlon en Gert Verhulst, Johan Thijs en Michèle Sioen. Namen als klokken.

Er zijn nog meer gelijkenissen. Allebei creëren ze een zekere druk. In het voetbal gaat de mythe dat de Gouden Schoen na zijn bekroning twee kanten op kan. Ofwel is hij niet meer te houden. Ofwel weegt de Schoen net heel zwaar. Elke match moet weer worden gewonnen, Gouden Schoen of niet. Hetzelfde geldt voor de Manager. Morgen moet er weer worden gewerkt in een wereld die constant in verandering is. Bekroond of niet.

De beide protagonisten hebben het moeilijk gehad in 2020. Voetballen in een leeg stadion is hetzelfde niet. Geen fijn decor voor de publiekslieveling. Voor ondernemers is dit evenmin een fijn decor. Mooiweermanagers vallen als eerste door de mand. Als de hemel straks opklaart, blijven de echte ondernemers over. Zij die niet alleen floreren als alles goed gaat rondom hen. De Manager van het Jaar 2020 zal zeker geen mooiweermanager zijn.

Beide verkiezingen hebben ook een geweldige gala-avond als orgelpunt. Die van de Gouden Schoen is een glamourfeestje eerste klas. On-Belgisch bijna, met al dat mooie, jonge volk op de rode loper. Het Gala van de Manager van het Jaar moet er niet voor onderdoen. 1500 genodigden. De top van ondernemend België. Een gewéldig event om te netwerken. Deze keer ligt het scenario klaar voor een fijn, kleinschaliger, 100 procent coronaproof evenement op 6 januari. Als het toegelaten is binnen de veiligheidsmaatregelen van de federale regering, dan gaan we ervoor. Dat zijn we aan onze ondernemers verplicht. Hebben zij in dit moeilijke jaar niet alles gedaan om te blijven draaien zolang het kon?

Gebruik uw stem voor de Manager van het Jaar.

Er zijn ook grote verschillen tussen de Manager van het Jaar en de Gouden Schoen. Ten eerste maakt de Manager geen onderscheid tussen mannen en vrouwen. Vrouwen hebben hun eigen Gouden Schoen, maar ze mogen zich niet meten met de mannen. Voor de Manager van het Jaar is dat uiteraard wél het geval. Alleen staan er weinig vrouwen op de erelijst. Ontstellend weinig zelfs. De jury, die de shortlist samenstelt en de laatste knopen doorhakt, is de jongste jaren verjongd en vrouwelijker geworden. Zeven vrouwen op de achttien is al iets, maar het kan nog beter. Meer vrouwen in een jongere jury kan alleen maar leiden tot een frisse benadering van wat een topondernemer hoort te zijn. Het ondernemerschap verandert. Ook de Manager van het Jaar zal veranderen.

Het tweede grote verschil is de inspraak. De jury van de Gouden Schoen bestaat uit een select clubje stemgerechtigden: journalisten, bobo's en ex-winnaars. U komt er niet aan te pas. Als lezer van Trends daarentegen hebt u een belangrijke inbreng bij de Manager van het Jaar. Vanaf maandag 23 november tot en met zondag 6 december kunt u online stemmen op uw favoriete genomineerden. De jury kiest de winnaar uit de vijf kandidaten die de meeste voorkeurstemmen halen.

Gebruik dus uw stem. Het is de moeite waard. Dit jaar nog meer dan ooit.

Het is misschien iets te kort door de bocht, maar kom. In dit land zijn er twee jaarlijkse verkiezingen die er echt toe doen. De Gouden Schoen van Het Laatste Nieuws en de Manager van het Jaar van Trends. De eerste bekroont de allerbeste in België in de belangrijkste bijzaak ter wereld. De tweede bekroont de allerbeste in België in een belangrijke hoofdzaak: ondernemerschap. Vaak onderschat, soms misprijzend bekeken, maar zonder meer hét fundament van een welvarende samenleving. Zowel de Gouden Schoen als de Manager van het Jaar is uniek in zijn genre. Ze worden wel eens gekopieerd, maar geen enkele ersatz-uitreiking kan tippen aan het origineel. Dat heeft met uitstraling, traditie en zelfs met mythevorming te maken. Bekijk de erelijst. U denkt aan Rik Coppens, Paul Van Himst of Jan Ceulemans? Dan zeg ik: Luc Bertrand, John Cordier en Jo Colruyt. En recenter: Vincent Kompany, Axel Witsel en Hans Vanaken? Dan zeg ik: Hans Bourlon en Gert Verhulst, Johan Thijs en Michèle Sioen. Namen als klokken. Er zijn nog meer gelijkenissen. Allebei creëren ze een zekere druk. In het voetbal gaat de mythe dat de Gouden Schoen na zijn bekroning twee kanten op kan. Ofwel is hij niet meer te houden. Ofwel weegt de Schoen net heel zwaar. Elke match moet weer worden gewonnen, Gouden Schoen of niet. Hetzelfde geldt voor de Manager. Morgen moet er weer worden gewerkt in een wereld die constant in verandering is. Bekroond of niet. De beide protagonisten hebben het moeilijk gehad in 2020. Voetballen in een leeg stadion is hetzelfde niet. Geen fijn decor voor de publiekslieveling. Voor ondernemers is dit evenmin een fijn decor. Mooiweermanagers vallen als eerste door de mand. Als de hemel straks opklaart, blijven de echte ondernemers over. Zij die niet alleen floreren als alles goed gaat rondom hen. De Manager van het Jaar 2020 zal zeker geen mooiweermanager zijn. Beide verkiezingen hebben ook een geweldige gala-avond als orgelpunt. Die van de Gouden Schoen is een glamourfeestje eerste klas. On-Belgisch bijna, met al dat mooie, jonge volk op de rode loper. Het Gala van de Manager van het Jaar moet er niet voor onderdoen. 1500 genodigden. De top van ondernemend België. Een gewéldig event om te netwerken. Deze keer ligt het scenario klaar voor een fijn, kleinschaliger, 100 procent coronaproof evenement op 6 januari. Als het toegelaten is binnen de veiligheidsmaatregelen van de federale regering, dan gaan we ervoor. Dat zijn we aan onze ondernemers verplicht. Hebben zij in dit moeilijke jaar niet alles gedaan om te blijven draaien zolang het kon? Er zijn ook grote verschillen tussen de Manager van het Jaar en de Gouden Schoen. Ten eerste maakt de Manager geen onderscheid tussen mannen en vrouwen. Vrouwen hebben hun eigen Gouden Schoen, maar ze mogen zich niet meten met de mannen. Voor de Manager van het Jaar is dat uiteraard wél het geval. Alleen staan er weinig vrouwen op de erelijst. Ontstellend weinig zelfs. De jury, die de shortlist samenstelt en de laatste knopen doorhakt, is de jongste jaren verjongd en vrouwelijker geworden. Zeven vrouwen op de achttien is al iets, maar het kan nog beter. Meer vrouwen in een jongere jury kan alleen maar leiden tot een frisse benadering van wat een topondernemer hoort te zijn. Het ondernemerschap verandert. Ook de Manager van het Jaar zal veranderen. Het tweede grote verschil is de inspraak. De jury van de Gouden Schoen bestaat uit een select clubje stemgerechtigden: journalisten, bobo's en ex-winnaars. U komt er niet aan te pas. Als lezer van Trends daarentegen hebt u een belangrijke inbreng bij de Manager van het Jaar. Vanaf maandag 23 november tot en met zondag 6 december kunt u online stemmen op uw favoriete genomineerden. De jury kiest de winnaar uit de vijf kandidaten die de meeste voorkeurstemmen halen. Gebruik dus uw stem. Het is de moeite waard. Dit jaar nog meer dan ooit.