"Wij verkochten oventjes van deur tot deur"

10/11/15 om 11:13 - Bijgewerkt om 11:13

Piano de cuisson. Nee, dat is geen simpel fornuis. En ook geen doordeweekse oven. Het onvertaalbaar poëtische pianode cuisson is gestemd in de toonaard van de Franse keuken. La Cornue maakt al sinds 1908 naam met haar koepelovens - nog altijd een unicum in de culinaire wereld. Met de Château G4 maakt de Parijse ovenbouwer meer dan honderd jaar later een technologische kwantumsprong. Trends Style trok als pottenkijker naar Parijs.

"Wij verkochten oventjes van deur tot deur"

La Cornue. De kolf. De naam van de Franse producent verwijst naar de vorm van de oven : een koepel. Vanaf dag 1 anno 1908 was de koepelvorm het technologische onderscheid met alle andere ovens ter wereld. Gepatenteerd en nooit geïmiteerd. De geschiedenis van de fornuizen is nauw verstrengeld met de geschiedenis van de familie Dupuy. Meer nog : La Cornue ís het verhaal van de Parijse ondernemersfamilie - een historie die Xavier, de kleinzoon van stichter Albert, maar wat graag vertelt terwijl de verleidelijke geuren van een sappig ribstuk, dat in de Flamberge-grill minuut na minuut lekkerder wordt, ons tegemoet waaien.

Delen

Dankzij de uitvinding van de gasfles in de jaren 30 waren de ovens van La Cornue voor alle Fransen beschikbaar.

Xavier Dupuy : "Mijn grootvaders oog viel in 1908 op een uitvindersbeurs op een grappig uitziend halfrond oventje met een houten knop en een email hendeltje. De vorm alleen al intrigeerde hem en hij klampte de uitvinder aan. 'Wat uit dit mini-oventje komt, is megalekker', moet uitvinder Barbary gepocht hebben - of toch een vroeg-20e-eeuwse parafrase van die uitspraak. Volgens Barbary bevatte de koepelvorm van de oven het geheim om te koken zonder dat etenswaren uitdroogden of smaak verloren." Grootvader Albert kocht het oventje en nam de proef op de som. Niet eens helemaal verbaasd stelde hij vast dat het verkooppraatje van de uitvinder geen gebakken lucht bleek. De gerechten kwamen extra succulent uit de buik van het oventje. Albert stelde Barbary voor het project verder uit te werken en kocht de rechten."

GOURMETS, GOURMANDS & GASTRONOMES

De wereldbrand van 14-18 bleek maar een kort oponthoud voor de internationale doorbraak van La Cornue. "Na de oorlog besliste mijn grootvader zijn welriekende handel in kruiden en parfums te laten voor wat het was en zich voor het volle pond toe te leggen op La Cornue. Geniaal vernieuwend was zijn idee om een kleine brander onder de oven te bevestigen en hem zo autonoom te maken. Tot dan stonden oventjes gewoon op de hout- of kolenkachel, zoals een pan of een kasserol. Die doorbraak was mogelijk dankzij de aanleg van het stadsgasnet in Parijs. Grootvader verkocht de oventjes van deur tot deur : wie gas had, de hightech energiebron van die tijd, kon een La Cornue kopen. Geen gas ? Pech !"

"Wij verkochten oventjes van deur tot deur"

De business boomde. En knalde door het plafond in de jaren 30 met de uitvinding van de gasfles, waardoor La Cornue niet alleen voor Parijzenaren bereikbaar was, maar voor alle Fransen op het platteland en in de kolonies. Albert verscheepte zijn koepeloventjes naar Algerije, Marokko, Tunesië en wat toen nog Indochina werd genoemd (Vietnam, Laos en Cambodja). Hij opende een winkel in Londen en een kantoor in Buenos Aires. "Ook als marketeer wist grootvader van wanten. Het logo dat hij ontwikkelde, hebben we onlangs nog voorgelegd aan enkele befaamde designers, die ons allen op het hart drukten er toch maar niets aan te veranderen wegens 'perfect'. Hij dacht ook in doelgroepen lang voor dat woord ingang vond. La Cornue was er voor de zogenaamde 3 G's: gourmets, gourmands en gastronomes."

CHÂTEAU : RETRO AVANT LA LETTRE

De Tweede Wereldoorlog zette een punt achter dit internationale succes. Een tweede doorstart van La Cornue lag niet voor de hand. "Grootvader Albert was oud, vermoeid en mankeerde een oog." Het bedrijf zakte als een soufflé in elkaar. Xavier : "Mijn vader André nam het heft in handen, maar op een veel bescheidener manier. Hij was absoluut geen industrieel en hij haatte reizen. Hij sprak ook geen gebenedijd woord Engels. Wat hij wel was ? Een kunstenaar. Een schilder. Op zijn eigenzinnige manier drukte hij zijn stempel op het bedrijf dat hij van zijn vader erfde. Tientallen unieke fornuizen maakte hij. Letterlijk nnn nnn uniek, hé, met productie van één stuks. Vol- ledig handgemaakt. Hij gaf het keukentoestel ook letterlijk kleur. Tot dan toe was elke kleur denkbaar, als het maar wit was." André barstte van de ideeën, maar een commerciële hoogvlieger was hij niet meteen. "Gelukkig verdiende mijn moeder de kost", grapt Xavier over die periode.

"Wij verkochten oventjes van deur tot deur"

1964 was het jaar waarin alles veranderde. "Bij toeval", zegt Xavier bescheiden. "In 1964 ontwierp mijn vader de Château. Met een retrolook avant la lettre. Je moet je voorstellen : dit zijn de jaren 60, waarin iedereen uitkeek naar de toekomst die niet anders dan formidabel kon zijn. En wat zei mijn vader ? 'De toekomst, 't zal me worst wezen. Ik ga de andere kant uit.' Hij stelde de Château voor op het Salon des Arts, waar de bezoekers zich een hartverzakking lachten met het middeleeuwse design. Als klap op de vuurpijl - mijn vader was niet van enige humor gespeend - plaatste hij naast de Château geen streelmeisje, maar middeleeuwse figuren, voor maximaal oubollig effect. Maar zie, wat een affrontelijke afgang had kunnen zijn, werd een weergaloos succes. Vijftig jaar later heeft de grap de lachebekken ingehaald. De meeste hippe ontwerpen van toen zijn nu museumstukken, terwijl het Château-ontwerp van mijn vader er nog staat als een huis. Het is een tijdloos concept dat blijkbaar iedereen aanspreekt waardoor het nog altijd de ruggengraat van dit bedrijf is."

Delen

Met de RCC-plaat - radiatie, convectie en conductie - hebben we een kwantumsprong gemaakt.

KLAAR VOOR DE 21e EEUW

"Van mijn grootvader erfde ik de techniek, de koepeloven. Mijn vader schonk mij een ijzersterk design. Met slechts die twee ideeën doe ik het al dertig jaar aan het hoofd van La Cornue", zegt Xavier (te) bescheiden over zijn eigen rol. Xavier boorde nieuwe markten aan in Rusland, China, de Verenigde Staten, Canada, het Midden-Oosten, Azië. Acht op de tien handgemaakte fornuizen wordt geïnstalleerd in een keuken buiten Frankrijk. En ook technisch is hij niet stil blijven zitten. Het resultaat : de Château G4, die in wereldpremière werd voorgesteld in de fabriekshallen van La Cornue in Saint- Ouen-l'Aumône nabij Parijs. (zie kader)

Of zoon Adrien Dupuy binnenkort de fakkel overneemt van het familiebedrijf (sinds 2004 onderdeel van de AGA Rangemaster Group)? Xavier : "Die moet vooral zijn eigen verhaal schrijven. Er is geen plan. Trouwens, dit mag dan wel een familiebedrijf zijn, het is geen bedrijf dat draait op één persoon. Ik ben er trots op dat ik met de Château G4 nieuwe patenten heb binnengebracht in La Cornue waardoor we klaar zijn voor de 21e eeuw. Samen met een jong team. Weet je... Had je mijn vader zes maanden voor ik het roer overnam gevraagd of hij dat een goed idee zou vinden, dan had hij vast geantwoord : 'Ik weet het niet.'"

TEKST DIRK REMMERIE

Onze partners