Abonneer u
maandag 21 mei 2012

Aditya Mittal: de koele cijferaar

vrijdag 17 februari 2012 om 10u06

De gedroomde opvolger van de staalmagnaat Lakshmi Mittal heeft het niet zo begrepen op de Europese sociale dialoog. Aditya Mittal vindt grondige herstructureringen onvermijdelijk.

Aditya en Lakshmi Mittal

Aditya en Lakshmi Mittal © Belga

De Europese activiteiten zijn echt wel een reden tot bezorgdheid. Het is typerend voor Aditya Mittal dat die stelling enkele keren nadrukkelijk wordt vermeld in het persbericht met de jaarresultaten van ArcelorMittal over 2011. De grootste staalgroep van de wereld, vorig jaar goed voor een productie van 92 miljoen ton of een wereldwijd marktaandeel van 6 procent, haalde behoorlijke resultaten met een gestegen omzet en bedrijfsresultaat. ArcelorMittal liet zich voorwaar voorzichtig optimistisch uit voor 2012.
Maar Europa dus. Aditya Mittal (36), zoon van oprichter Lakshmi en financieel directeur van de onderneming, leidt sinds vorig jaar ook de afdeling vlakstaal in Europa. Dat ging niet onopgemerkt voorbij: er waren herstructureringen in Luik, Spanje en Tsjechië. In Luik vallen 581 ontslagen door de sluiting van de warme ovens. De Europese markt is verzadigd en kampt bovendien met concurrentie van goedkoop staal uit China. Aditya Mittal wil de productie concentreren in de meest rendabele vestigingen, waaronder Gent. De vakbonden hielden op 7 december een Europese stakingdag. Een première voor de groep.

Aditya Mittal gaf toen niet thuis voor de bonden. De sociale dialoog in Europa is zijn ding niet. “In Europa moeten er aanpassingen gebeuren”, liet hij onlangs optekenen in een uitgebreid portret in Le Vif L’Express. 2012 wordt het jaar van de Europese herstructureringen. Aditya Mittal moet die afdeling met 25 sites tussen Luik en Krakau saneren. Maar de financieel directeur gaf Europa ook nog goede punten. Het continent is bijzonder sterk in innovatie.

De nummer twee van de groep werd geboren in Calcutta. Vader Lakshmi stuurde hem naar een van de Amerikaanse elitaire Ivy League-universiteiten (Wharton in Pennsylvania) voor een solide opleiding. De discrete financier bleef lang in de schaduw van zijn vader. Die blijft het gezicht van de onderneming, al leidde de zoon de voorbije week de persconferentie met de jaarresultaten. Want de onderneming is in handen van de tandem van vader en zoon. Aditya is 36, vader Lakshmi is 61.

Meer nog. Aditya was het eigenlijke meesterbrein achter de fel bevochten overname van de Europese staalreus Arcelor in 2006. Vader had hem nochtans moeizaam kunnen overhalen in het familiebedrijf te komen. Aditya was toen aan de slag bij de zakenbank Crédit Suisse. “Ik wou bij een beursgenoteerde onderneming werken, onafhankelijk van een familie en met reële groeiperspectieven. Vader besliste dan om naar de beurs te gaan.” Dat gebeurde op 7 augustus 1997, onder de naam Ispat, het hindoe woord voor staal. Aditya mocht op zoek naar overnames. In enkele jaren werd de groep vijf keer groter. In 2004 werd Mittal Steel gecreëerd. En vanaf 2006 ontstond met ArcelorMittal de grootste staalgroep van de wereld, na de vijandige overname van Arcelor.

Het legde de familie geen windeieren. Zij controleert circa 41 procent van de aandelen, vorige vrijdag goed voor een beurswaarde van bijna 11 miljard euro. Niet moeilijk dat zowel vader als zoon een stulpje hebben aan Kensington Palace Gardens, ook wel de miljardairswijk van Londen genoemd. Vader Lakshmi kocht aan nummer zes in 2008 een huis voor zoonlief voor 117 miljoen pond.

Toch valt die rijkdom niet op bij een ontmoeting. Aditya Mittal heeft een erg directe stijl, de spontane glimlach inbegrepen. Een das draagt hij niet. Aditya houdt van korte vergaderingen, rechttoe rechtaan. Soms lijkt het wat provocerend. ’s Middags verorbert hij snel een vegetarische schotel samen met vader. Die houdt kantoor recht over hem. Zijn medewerkers loven zijn vakkennis. Al met 21 jaar liet hij zich opmerken door een zeer solide technische staalbagage. Ook privé straalt hij weinig mondains uit. Zijn echtgenote Megha, afkomstig uit Hyderabad, leerde hij kennen in Wharton. Het koppel heeft twee dochters.

Le Vif L’Express, Wolfgang Riepl

Meer over: ,

 

Reacties

moozzuzz1 | 18 februari 2012

Eerste media bericht waarbij de meeste feiten correct zijn. Edoch. Er is al een politiek akkoord tussen ArcelorMittal en onze politieke konkelfoezers dat er geen enkel ontslag zal vallen in Luik. Als in: men sluit de helft maar niemand wordt ontslagen. De financiele druk die ontstaat door die grap komt gewoon op de schouders van de Gentse site terecht, die juridisch/financieel ArcelorMittal Belgium vormt.

Ongepast?

james16 | 18 februari 2012

Iedereen die al in indie is geweest weet dat men daar niks met mensen inzit. Rond de hoofdsteden worden kinderen als dieren behandeld Men zal dus in wallonie gewoon alles opdoeken. Zulke bedrijfsleiders verdienen de zwaarste straf.

Ongepast?

Corse | 18 februari 2012

· Het éérste doel van een staat is alle soorten van infrastructuur te creëren die nodig zijn om alle burgers een menswaardig en democratisch bestaan te garanderen en dit zonder het biologisch evenwicht en het milieu te verstoren. · Een democratische staat moet de collectieve interesses en belangen van alle burgers voorop stellen, deze hebben uiteraard voorrang op de interesses van enkele geprivilegieerde individuen (de 1%) die vooral eigenbelang en winst nastreven. · Een staat zonder de grote productiemiddelen (privaatkapitalisme) moet voldoende belastingen kunnen innen om de 99% van de samenleving een menswaardig democratisch bestaan te geven. Zoniet moet de staat de grote productiemiddelen zelf in handen nemen zodat ze zelfbedruipend wordt, pas dan hoeft een staat geen belastingen te innen en moet ze geen besparingen doen. De vrije keuze is dus aan de privaateigenaars van bedrijven, corporaties en financiële instellingen. In de huidige tijden van technologische automatisering en modernisering is slechts 5% effectieve menselijke fysiekarbeid noodzakelijk, bedrijven draaien op basis van machines die 24 op 24 uur productie leveren en niet meer op basis van werknemers. Of bedrijven hun aandeelhouders nu staat of privé-aandeelhouders noemen is voor de bedrijven identiek, voor de totale samenleving echter is de staatsaandeelhouder ideaal. Staatsparticipatie is noodzakelijk voor de interesses en belangen van alle burgers.

Ongepast?

ggi003 | 18 februari 2012

Dat er op het vlak van sociaal overleg het een en ander moet veranderen en dat de vakbonden stilaan zichzelf terug moeten uitvinden en beslissen hoe ze in de wereld van vandaag nog een rol kunnen spelen in het belang van de werkende klasse staat vast. Dat is een process van lange adem. Ondertussen doet Dhr Mittal er goed aan om de kracht van het Europees Sociaal model niet te onderschatten. Het zou hem voor de 25 vestigingen in Europa wel eens zuur kunnen opbreken. De cultuur van sociaal overleg is in Europa een feit en zal ook in India en China langzaam maar zeker terrein winnen. Hoogmoed en arrogantie komt voor de val. Bescheidenheid en oprechtheid zijn de waarden waarme men het langst loopt en het beste rendement behaald. Aan U de keuze Mr Mittal.

Ongepast?

hellraiser | 17 februari 2012

Weer een sector in Europa die al decennia het slachtoffer is van de open grenzen politiek van Europa, bedankt schijnheiligen in Straatsburg en Brussel !

Ongepast?

 

Reageer

Opgelet: Het is niet mogelijk om anoniem te reageren. Uw loginnaam zal bovenaan uw reactie verschijnen.

Om een reactie te plaatsen, dien je geregistreerd te zijn:

Nieuwsbrief

Ontvang elke middag een update van het belangrijkste economische nieuws in uw mailbox!

Schrijf u in op Trends/kanaal Z dagelijkse nieuwsbrief

E-mail:

Zoeken in de Trends Top Database:







 
  • Karel De Boeck op weg naar Dexia
  • Barco zoekt opvolger voor digitale cinema
  • Jean Stéphenne (GSK Biologicals) geeft de fakkel door
Abonneer nu